زندگی دفتری از خاطرهاست ... يک نفر در دل شب ، يک نفر در دل خاک ... يک نفر همدم خوشبختی هاست ، يک نفر همسفر سختی هاست ،چشم تا باز کنيم عمرمان می گذرد... ما همه همسفريم

براي کشتن يک پرنده يک قيچي کافي ست. لازم نيست آن را در قلبش فرو کني يا گلويش را با آن بشکافي. پرهايش را بزن... خاطره پريدن با او کاري مي کند که خودش را به اعماق دره ها پرت کند .

گذشت زمان آدمی را پير نميسازد , بلكه ترك آرمانها و كمال مطلوبهاست كه ما را فرتوت و افتاده ميكند .

زندگی واسه ما آدما مثل دفتر ??? برگه اولش خوش خط مينويسی و دوست داری به اخرش برسی وسطاش خسته ميشی بد خط مينويسی و هی برگه حروم ميکنی اما اخرش که رسيد جا کم مياری حسرت ميخوری که چرا برگه هاشو حروم کردی .

يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم ، وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم ، پر پروانه شکستن هنر انسان نيست ، گر شکستيم ز غفلت،من و مايي نکنيم ، يادمان باشد سر سجاده عشق ، جز براي دل محبوب دعايي نکنيم ، يادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد ، طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم .

شايد زندگي آن جشني نباشد كه آرزويش را داشتيم اما حالا كه ناخواسته به آن دعوت شده ايم بهتر است تا مي توانيم برقصيم .

لذت داشتن يك دوست خوب توي يك دنياي بد ، مثله خوردنه يك فنجان قهوه گرم ، زير برفه ، درسته كه هوارو گرم نمي كنه ولي تو رو دل گرم مي كنه .

افلاطون مي گه: اگه با دلت چيزي يا کسي رو دوست داري زياد جدي نگيرش، چون ارزشي ‏نداره، چون کار دل دوست داشتنه، مثل کار چشم که ديدنه، اما اگه يه روز با عقلت کسي رو ‏دوست داشتي، اگه عقلت عاشق شد، بدون که داري چيزي رو تجربه مي کني که اسمش ‏عشق واقعيه .

سعي کن مثل خورشيد زياد نور ندي چون همه از نورت استفاده مي کنن ولي اصلا نگات نمي کنن؛ سعي کن مثل ستاره کم نور بدي تا همه تو خلوت شباشون دنبالت بگردن .

خوش بخت ترين افراد اشخاصي هستند كه استعداد ندارند ولي پشتکار دارند و بدبخت ترين افراد اشخاصي هستند كه استعداد دارند ولي علاقه وپشتکار ندارند. انيشتين